Το νομικό καθεστώς της Μερικής Απασχόλησης

Σε συνέχεια των αναρτήσεων σχετικά με τις ελαστικές μορφές εργασίας (βλ. εκ περιτροπής απασχόληση), οι οποίες - ιδίως μετά την ισχύ του υπαγορευμένου Ν. 3846/2010 - έχουν κάνει σμπαράλια τις εργασιακές σχέσεις και προωθούν με κάθε τρόπο το "ανταγωνιστικό" πρότυπο του ημιάνεργου μισθωτού - λάστιχο, ανέβασα σήμερα τη θεματική ενότητα "Μερική Απασχόληση". Σε αυτήν περιγράφεται η έννοια της μερικής απασχόλησης, οι προϋποθέσεις εφαρμογής αυτού του θεσμού στην σχέση εργασίας, οι διαφορές της με την εκ περιτροπής απασχόληση, τα δικαιώματα των μισθωτών, ζητήματα ωραρίου, αποδοχών, αδειών των μερικώς απασχολούμενων και άλλα πολλά...    

Εκ περιτροπής απασχόληση: Όσα πρέπει να γνωρίζετε

Σε προηγούμενο post με τίτλο "Η επιδημία της ημιανεργίας" παρέθετα στοιχεία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας για το πρώτο δίμηνο του 2011, από τα οποία προέκυπτε μία τρομακτική αύξηση του αριθμού των συμβάσεων που μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής εργασία, με μονομερή απόφαση του εργοδότη. Τα καταγραφέντα περιστατικά για το πρώτο δίμηνο του 2011 αυξήθηκαν κατά 2.725% (!) και ανήλθαν σε 1.130 από μόλις 40 τους πρώτους δύο μήνες του 2010. Προσωπικά, συναντώ σχεδόν καθημερινά εργαζομένους που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της μονομερούς επιβολής συστήματος εκ περιτροπής απασχόλησης και περιέρχονται έτσι κατ' ουσίαν σε κατάσταση ημιανεργίας. 

Με αφορμή τα παραπάνω ανέβασα σήμερα στο blog τη θεματική ενότητα "Εκ Περιτροπής Απασχόληση". Εκεί ορίζεται η έννοια του συγκεκριμένου συστήματος μειωμένης απασχόλησης, περιγράφονται οι προϋποθέσεις της επιβολής της, η διάκρισή και οι διαφορές της σε σχέση με το θεσμό της μερικής απασχόλησης, τα δικαιώματα των μισθωτών καθώς και άλλα ενδιαφέροντα πραγματάκια. Εδώ απλώς σημειώνω ότι οι ρυθμίσεις που αφορούν στο θεσμό της εκ περιτροπής απασχόλησης, ειδικά μετά την ισχύ του Ν. 3863/2010, δυστυχώς δεν είναι και οι ευνοϊκότερες για τους μισθωτούς.

Λίγα λόγια για τον παράνομο χαρακτήρα της δολοφονίας Μπιν Λάντεν

Έχει επισημανθεί και καταδειχθεί πολλές φορές από σοβαρούς νομικούς ότι δεν νοείται ένα συντεταγμένο Κράτος να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με μία τρομοκρατική ομάδα, κατά την έννοια του Διεθνούς Δικαίου και σύμφωνα με τον γενικά αποδεκτό ορισμό του πολέμου. Οπότε, όταν ακούμε τη φράση "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι πρόκειται στην ουσία για μία λεκτική μεταφορά, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο μιλάμε π.χ. για "πόλεμο κατά της διαφθοράς", πόλεμο κατά των ναρκωτικών", "πόλεμο νεύρων" κλπ. Το πρόβλημα (του υπόλοιπου πλανήτη) είναι ότι οι ΗΠΑ προσπάθησαν από την επομένη του χτυπήματος στους δίδυμους πύργους να πείσουν όλον τον κόσμο ότι εκείνη η επίθεση συνιστούσε κατά κυριολεξία πολεμικό χτύπημα και μάλιστα στην καρδιά της εδαφικής τους επικράτειας. 

Στον μονομερή αυτό χαρακτηρισμό και επικαλούμενοι ένα ανύπαρκτο "δικαίωμα αυτοάμυνας" στήριξαν τη "νομιμότητα" των πολεμικών επιχειρήσεων που ακολούθησαν στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, ενώ εν ονομάτι του κηρυχθέντος πια "πολέμου κατά της τρομοκρατίας" επεφύλαξαν στον εαυτό τους το αναφαίρετο δικαίωμα να αποφασίζουν κυριαρχικά σε πλανητικό επίπεδο υπό ποιους όρους μπορούν να λαμβάνουν έκτακτα μέτρα και να επεμβαίνουν εναντίον "ύποπτων" Κρατών ή εγκληματικών ομάδων. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο οι ΗΠΑ αποφασίζουν και δρουν μονομερώς, πάντοτε όμως (υποτίθεται) για λογαριασμό των γενικών συμφερόντων της οικουμένης. Παρεμπιπόντως, στα ανεξάρτητα και κυρίαρχα κράτη αυτής της οικουμένης έχει απαγορευθεί από τις ίδιες τις ΗΠΑ το αυτονόητο σε άλλες εποχές δικαίωμα τήρησης ουδετερότητας. Οι "ανεξάρτητες" χώρες δεν μπορούν πλέον να σιωπούν, να επιφυλάσσονται ή να απέχουν από τις διεθνείς συγκρούσεις, αφού "όποιος δεν μαζί μας, είναι εναντίον μας".      

Όπως αποφάσισαν όλα τα παραπάνω, με τον ίδιο τρόπο αποφάσισαν ότι έχουν επίσης το δικαίωμα να δολοφονήσουν εν ψυχρώ τον κατά κοινή ομολογία νούμερο ένα διεθνώς καταζητούμενο κακοποιό. Σημειωτέον ότι η ανθρωποκτονία του Μπιν Λάντεν δεν έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια εμπόλεμης σύρραξης, ο ίδιος δεν έφερε όπλα (επομένως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί επιχείρημα αυτοάμυνας) και η σύλληψή του θα ήταν μάλλον μία πολύ εύκολη υπόθεση. Μεταξύ σύλληψης και ανθρωποκτονίας οι ΗΠΑ επέλεξαν το δεύτερο. 

Υπό τις παραπάνω συνθήκες, μία τέτοια συμπεριφορά θα ήταν παράνομη και σίγουρα ηθικά επίμεπτη, ακόμα και στην περίπτωση που θα επρόκειτο για μία κατά κυριολεξία πολεμική επιχείρηση. Εδώ δεν πρόκειται καν περί αυτού. Μιλάμε για έναν άνθρωπο, ο οποίος βάσει του Διεθνούς Δικαίου θα έπρεπε να καταζητείται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (και όχι για εγκλήματα πολέμου, όπως διαβάζω), ώστε να συλληφθεί και να δικαστεί από ανεξάρτητο δικαστήριο και σύμφωνα με την αρχή της δίκαιης δίκης. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο (Καταστατικό της Ρώμης) ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας θεωρούνται οι πράξεις που αποτελούν μέρος μιας ευρείας ή συστηματικής επίθεσης, η οποία κατευθύνεται κατά οποιουδήποτε αστικού πληθυσμού, με γνώση της επίθεσης. Τα εγκλήματα αυτά δεν είναι απαραίτητο να συνδέονται με ένοπλη σύγκρουση εσωτερική ή διεθνή, ενώ απαιτείται να γνώριζε ο κατηγορούμενος ότι λαμβάνει χώρα μια επίθεση με τέτοιο χαρακτήρα. Αν συντρέχουν τα παραπάνω, ο κατηγορούμενος συλλαμβάνεται και παραπέμπεται σε δίκη. 

Νομίζω ότι εδώ θα μπρούσε να υπαχθεί η περίπτωση Μπιν Λάντεν. Το ζήτημα της διεθνούς δικαιοδοσίας είναι δευτερεύον, αλλά όχι και τόσο δυσεπίλυτο (υπενθυμίζω απλώς ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είναι αρμόδιο - μεταξύ άλλων - και για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που έχουν όμως τελεστεί μετά την 1η Ιουλίου 2002. Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να δικάσει την υπόθεση του χτυπήματος στους δίδυμους πύργους). 

Το εντυπωσιακό είναι ότι γι' αυτή την "επιχείρηση δολοφονίας", όπως την χαρακτήρισαν οι ίδιοι οι αμερικανοί αξιωματούχοι, δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση ή επιφύλαξη ή έστω η διατύπωση ενός προβληματισμού από τη διεθνή κοινότητα. Το Καταστατικό της Ρώμης (από το οποίο φυσικά οι ΗΠΑ αποχώρησαν) έχει υπογραφεί μέχρι στιγμής από 114 χώρες. Εκεί περιγράφεται τί περίπου σημαίνει σε παρόμοιες περιπτώσεις δικαιοσύνη, τουλάχιστον τόσο ώστε να μην νομιμοποιείται ο Πρόεδρος των ΗΠΑ να ισχυρίζεται στα σοβαρά ότι "αποδόθηκε δικαιοσύνη", όταν η Κυβέρνησή του δολοφονεί κακούς ανθρώπους.    

ΕΠΟ: Η πειθαρχική παραγραφή του caseta-gate

Η παραγραφή των αδικημάτων στον ελληνικό Ποινικό Κώδικα, δηλαδή η εξάλειψη της αξίωσης της Πολιτείας να κριθεί δικαστικά ο δράστης ορισμένου εγκλήματος και να κηρυχθεί ένοχος, αρχίζει από την ημέρα που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη, ανεξαρτήτως του πότε έλαβε  γνώση το θύμα του εγκλήματος. Ο θεσμός της παραγραφής των εγκλημάτων δικαιολογείται κυρίως από την εκτίμηση ότι σε περίπτωση που παρέλθει πολύς χρόνος από την τέλεση ενός αδικήματος, αποδυναμώνεται σε μεγάλο βαθμό ο πρωταρχικός σκοπός της επιβολής της ποινής, που είναι ο σωφρονισμός του δράστη, ενώ είναι δυνατό να αλλοιωθούν ή να εξαφανισθούν τελείως και τα αποδεικτικά μέσα που θα μπορούσαν να στηρίξουν την ενοχή. Αν ο απαιτούμενος χρόνος για την άσκηση της ποινικης δίωξης παρέλθει, τότε μιλάμε για παραγραφή του εγκλήματος.   

Αντίθετα, υπάρχουν κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις που η ποινική δίωξη μπορεί να ασκηθεί μόνο σε περίπτωση που το επιθυμεί το ίδιο το θύμα, το άτομο δηλ. που έχει υποστεί βλάβη από τη σε βάρος του άδικη και καταλογιστή αξιόποινη πράξη. Πρόκειται για μία εξαίρεση από το γενικό κανόνα ότι την πρωτοβουλία για την κίνηση του ποινικού μηχανισμού την έχουν τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας. Οι περιπτώσεις αυτές δικαιολογούνται κυρίως είτε λόγω της μικρής βαρύτητας της προσβολής ενός καθαρά ατομικού εννόμου αγαθού που προσβάλλεται (π.χ. εξύβριση, φθορά ξένης ιδιοκτησίας κλπ) είτε λόγω της στενής σχέσης που υπάρχει ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα (π.χ. κλοπή μεταξύ συγγενών). Η προθεσμία για την έγκληση του παθόντος (δηλ. για την διαδικαστική πράξη που απαιτείται για την κίνηση της ποινικής δίωξης) είναι τρεις μήνες από την ημέρα που (ο παθών) έλαβε γνώση της πράξης και του προσώπου που την τέλεσε. Αν παρέλθει αυτό το χρονικό διάστημα χωρίς υποβολή έγκλησης, τότε μιλάμε για εξάλειψη του αξιοποίνου.  

Όλα τα παραπάνω τα γράφω για να καταλήξω στον ερμαφρόδιτο χαρακτήρα του θεσμού της παραγραφής, που προβλέπεται στον πειθαρχικό κώδικα της ΕΠΟ (με αφορμή βέβαια την απόφαση του Ποδοσφαιρικού Εισαγγελέα για τη θέση στο αρχείο της υπόθεσης "casetagate", λόγω "παραγραφής"). Για την ακρίβεια αυτό που προβλέπεται για το πειθαρχικό αδίκημα της "διαστρέβλωσης αγώνα" (άρθρ. 22 ΠειθΚωδ) είναι ένα περίεργο κράμα μεταξύ παραγραφής και εξάλειψης του αξιοποίνου λόγω μη υποβολής έγκλησης - καταγγελίας, δηλαδή δύο θεσμών άσχετων μεταξύ τους που εξυπηρετούν εντελώς διαφορετικούς σκοπούς.
Σύμφωνα με το επιμαχο άρθρο 28 του Πειθαρχικού Κώδικα κάθε πειθαρχικό παράπτωμα που προβλέπεται από τον Κανονισμό "και δεν καταγγέλθηκε έγγραφα μέσα σε ένα μήνα από τη διάπραξή του, παραγράφεται". Ωστόσο, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου τα αδικήματα της πλαστογραφίας, της δωροδοκίας, του παράνομου στοιχηματισμού και του ντόπινγκ παραγράφονται (εδώ κατά κυριολεξία) μετά την παρέλευση τριών ετών από την τέλεσή τους. 

Είναι προφανές ότι για το αδίκημα της στρέβλωσης ποδοσφαιρικού αγώνα (όπως και για τα υπολοιπα αδικήματα του Πειθαρχικού Κώδικα, πλην των αναφερόμενων στην παρ. 2 του άρθρου 28) αυτό που καθιερώνεται δεν είναι ακριβώς παραγραφή αλλά μία περίεργη μορφή εξάλειψης του αξιοποίνου λόγω μη υποβολής καταγγελίας ή τουλάχιστον κάτι που μοιάζει με αυτή. Τα χρονικά όρια είναι πολύ στενότερα από εκείνα της παραγραφής και απαιτείται έγγραφη καταγγελία για την κίνηση της πειθαρχικής διαδικασίας. Αν δεν υπάρξει αυτή η καταγγελία εντός βραχύτατου χρονικού διαστήματος (ενός μήνα), και μάλιστα όχι από τη γνώση του αδικήματος και το πρόσωπο που το τέλεσε, αλλά από τη διάπραξη του, το αδίκημα "παραγράφεται".
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η ίδια η ΕΠΟ αξιολογεί τη διαστρέβλωση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ως ήσσονος σημασίας και χαμηλής απαξίας πειθαρχικό αδίκημα. Το μαρτυρούν η απαίτηση προηγούμενης καταγγελίας για να κινηθεί πειθαρχική διαδικασία και οι συντομότατες "παραγραφές". Έχει γίνει ό,τι ήταν δυνατό - και μάλιστα σε θεσμικό επίπεδο - ώστε τα κάθε λογής λουλούδια του ελληνικού ποδοσφαίρου να τρέχουν γρηγορότερα από τις προθεσμίες.

ΥΓ: Δύο σχετικές (ποδοσφαιρικές) ειδησούλες: Η ΕΡΤ, ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει αποζημίωση για όλες τις ζημιές που υπέστη στον τεχνικό εξοπλισμό της, λόγω των επεισοδίων στον Τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, ενώ ο προποντής του Ατρομήτου, Γ. Δώνης, παραπέμπεται από τον αθλητικό Εισαγγελέα γιατί χαρακτήρισε το ελληνικό ποδόσφαιρο "μπουρδέλο". Η κατηγορία που του αποδίδεται είναι "δυσφήμηση των οίκων ανοχής".   

Στοπ στα ανεξέλεγκτα spam (Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα)

Με την οδηγία 2/2011("Ηλεκτρονική συγκατάθεση στο πλαίσιο του άρθρου 11 του ν. 3471/2006"), η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα επιχειρεί να περιορίσει τα κάθε λογής ανεξέλεγκτα spam που λαμβάνουμε ως χρήστες διαφόρων υπηρεσιών (διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία κλπ). Ειδικότερα, η Οδηγία αφορά στη διαδικασία ηλεκτρονικής συγκατάθεσης κατά την πραγματοποίηση επικοινωνιών προς το σκοπό απευθείας προώθησης προϊόντων ή υπηρεσιών ή άλλους διαφημιστικούς σκοπούς με χρήση συστημάτων κλήσης χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.  Τέτοιες επικοινωνίες είναι ιδίως τα μηνύματα τηλεομοιοτυπίας,  οι αυτόματες τηλεφωνικές κλήσεις, κατά τις οποίες με την αποδοχή της κλήσης ακούγεται μαγνητοφωνημ ένο μήνυμα,  τα φωνητικά μηνύματα που αποθηκεύονται μέσω υπηρεσίας αυτόματου τηλεφωνητή,  τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και τα σύντομα γραπτά μηνύματα και τα μηνύματα πολυμέσων.

Η Αρχή αποσαφηνίζει ότι η χρησιμοποίηση αυτόματων συστημάτων κλήσης χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση με οποιοδήποτε μέσο ηλεκτρονικής επικοινωνίας για σκοπούς απευθείας εμπορικής προώθησης προϊόντων ή υπηρεσιών και για κάθε είδους διαφημιστικούς σκοπούς επιτρέπεται μόνο μετά από προηγούμενη ρητή συγκατάθεση του αποδέκτη (σύστημα «opt-in»).

Κατ' εξαίρεση επιτρέπεται,  σύμφωνα με το άρθρο 11  παρ. 3  του ν. 3471/2006,  η αποστολή μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου,  σύντομων γραπτών μηνυμάτων και μηνυμάτων πολυμέσων, χωρίς τη συγκατάθεση του αποδέκτη υπό την προϋπόθεση ότι ο αποστολέας απέκτησε τα στοιχεία της ηλεκτρονικής διεύθυνσης του αποδέκτη νομίμως στο πλαίσιο προηγούμενης παρόμοιας συναλλαγής και υπό την πρόσθετη προϋπόθεση ότι παρέχει στον αποδέκτη τη δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα αντίρρησης με τρόπο εύκολο και σαφή (σύστημα «opt-out»). 

Τέλος, κατά τη δήλωση της συγκατάθεσης συνδρομητή ή χρήστη με ηλεκτρονικά μέσα είναι απαραίτητη η επιβεβαίωση ότι ο συγκεκριμένος συνδρομητής ή χρήστης έχει πρόσβαση στο δηλούμενο στοιχείο ηλεκτρονικής επικοινωνίας (π.χ.  δηλούμενη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή δηλούμενος τηλεφωνικός αριθμός για την αποστολή sms και mms, για την αποστολή fax και τις κλήσεις σε σταθερά τηλέφωνα). 

Οι υπεύθυνοι επεξεργασίας οφείλουν να συμμορφωθούν με τις ρυθίσεις της οδηγίας σε εύλογο χρονικό διάστημα και πάντως όχι αργότερα από την 1η Σεπτεμβρίου 2011. 

Ολόκληρο το κείμενο της Οδηγίας εδώ

ΑΠ 306/2011 - Χορήγηση επιδόματος 176 Ευρώ σε αναπληρωτές καθηγητές μέσης εκπαιδευσης

Με την ανωτέρω απόφαση κρίθηκε ότι η χορήγηση του επιδόματος των 176 Ευρώ πρέπει να χορηγηθεί και στους αναπληρωτές καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι οποίοι προσέφεραν τις υπηρεσίες τους δυνάμει συμβάσεων εξαρτημένης εργασιάς ιδιωτικού δικαίου, ορισμένου χρόνου. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι οι αναπληρωτές καθηγητές, οι οποίοι υπάγονται στο μισθολογικό καθεστώς του ν. 2470/1997 και γενικά του μισθολογίου του προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης, είναι δικαιούχοι της παροχής του αρθ. 14 ν. 3016/2002, η οποία χορηγήθηκε με πληθώρα υπουργικών αποφάσεων και σε σύντομο χρονικό διάστημα σε ευρείες και ετερόκλητες κατηγορίες μισθωτών του Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ, με σχέση εργασίας δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, που υπάγονται στο μισθολογικό καθεστώς του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης του ν. 2470/1997, αλλά και στο νυν ισχύον, ανεξάρτητα από τον φορέα, την φύση, το είδος και τις συνθήκες εργασίας τους.

Ότι η χορήγηση της παροχής αυτής με γενικότητα σε ευρύτατο κύκλο απασχολουμένων στο Δημόσιο και σε ΝΠΔΔ και ανεξάρτητα από την οργανική ή υπηρεσιακή τους κατάσταση αποτελεί στην πραγματικότητα μία γενική αύξηση που αποβλέπει στην βελτίωση της μισθολογικής κατάστασης των υπαλλήλων αυτών. Ότι εφόσον εξέλιπε τελικά ο αρχικός δικαιολογητικός λόγος χορήγησής της, δηλ. η ενίσχυση χαμηλόμισθων υπαλλήλων, και η καταβολή της μετατράπηκε σε γενικό κανόνα που προσαυξάνει τον καταβαλλόμενο μισθό, η κατ' εξαίρεση μη χορήγηση της μισθολογικής αυτής παροχής σε ορισμένες μόνο κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις χορήγησης της (υπαγωγή τους στις διατάξεις του ν. 2470/1997 και του επακολουθήσαντος ν. 3205/2003) συνιστά αδικαιολόγητη άνιση μεταχείριση αυτών έναντι των υπαλλήλων των λοιπών κατηγοριών στους οποίους χορηγείται και οδηγεί σε ευθεία παραβίαση της κατ' αρθ. 4 § 1 του Συντάγματος αρχής της ισότητας, προς αποκατάσταση της οποίας η εν λόγω παροχή πρέπει να καταβληθεί και στους αναπληρωτές καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Ακόμα, ότι το καταβαλλόμενο στην συγκεκριμένη κατηγορία προσώπων επίδομα εξωδιδακτικής απασχόλησης, σύμφωνα με το αρθ. 8 ν. 2470/1997 και ήδη το αρθ. 8 ν. 3205/2003, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το είδος και τις συνθήκες της παρεχομένης από τους εκπαιδευτικούς εργασίας (διδασκαλία και προετοιμασία αυτής), ενώ η επίδικη παροχή των 176 Ευρώ αποτελεί γενική προσαύξηση μισθού όλων των υπαλλήλων, χαμηλόμισθων ή μη, και ότι κατά συνέπεια οι παροχές αυτές (ως άνω επίδομα και ειδική μηνιαία παροχή) είναι ανεπίδεκτες αλληλοκάλυψης και συμψηφισμού κατά την ειδική έννοια του αρθ. 14 ν. 3016/2002. 

"Μερικές ιδέες για να σκεφτούμε διαφορετικά την κρίση"

Σήμερα, τον χρόνο που θα αφιέρωνα για να γράψω το δικό μου post τον αφιέρωσα (ή μάλλον τον επένδυσα) στην ανάγνωση ενός κειμένου, το οποίο είναι ό,τι πιο εύστοχο, εμπεριστατωμένο και εμβριθές έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό σχετικά με την κρίση (τη δική μας και των άλλων). Το κείμενο, το οποίο υπογράφει ο καθηγητής Ιστορίας Αντώνης Λιάκος, έχει τίτλο "Μερικές ιδέες για να σκεφτούμε διαφορετικά την κρίση" και είναι δημοσιευμένο εδώ. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.