Παράταση Κατάθεσης Ασφαλιστικών Βιβλιαρίων Ταμείου Νομικών

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΔΣΘ, η κατάθεση ασφαλιστικών βιβλιαρίων του ταμείου νομικών παρατάθηκε μέχρι και τις 8 Ιουλίου 2011. 

ΔΣΘ: Ψήφισμα για τον Ι. Μανωλεδάκη

"Το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη του για την ξαφνική απώλεια του επίτιμου δικηγόρου, ομότιμου καθηγητή και ακαδημαϊκού Ιωάννη Μανωλεδάκη. Ο Ιωάννης Μανωλεδάκης υπήρξε εξέχουσα μορφή της ακαδημαϊκής κοινότητας και πρότυπο επιστήμονα και δασκάλου για πολλές γενιές Ελλήνων νομικών, αποτελώντας σημείο αναφοράς για ένα δραστήριο πυρήνα ερευνητών και επιστημόνων στη Νομική Σχολή τον οποίο ο ίδιος δημιούργησε.

Ο Ιωάννης Μανωλεδάκης ίδρυσε μια ολόκληρη σχολή στο ποινικό δίκαιο, αφιερώνοντας την επιστημονική του προσπάθεια στην προώθηση ενός ποινικού δικαίου που σέβεται χωρίς συμβιβασμούς τις ελευθερίες του πολίτη, τους θεσμούς και το πολίτευμα. Υπερασπίστηκε ως έμπρακτη αξία ζωής την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την ασφάλεια, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία. Ο τεκμηριωμένος επιστημονικός του λόγος σημάδεψε όλες τις σημαντικές τομές αντεγκληματικής πολιτικής που καταγράφηκαν θεσμικά στη χώρα μας, αφήνοντας μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη στις μελλοντικές γενιές των Ελλήνων νομικών.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, εκ μέρους όλων των δικηγόρων-μελών του, εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήριά του στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Στη μνήμη του προσφέρει το ποσό των 500 ευρώ στο Παιδικό Χωριό Βορείου Ελλάδος".

Προς Αποποινικοποίηση της Xρήσης Ναρκωτικών

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, αλλαγές στην ποινική αντιμετώπιση των χρηστών προβλέπονται από νομοσχέδιο, όπως πλήρης αποποινικοποίηση της χρήσης απαγορευμένων ουσιών, ελαφρύτερες ποινές για τα βαποράκια, τιμωρία ανάλογη με την οικονομική αξία των ναρκωτικών, αυστηρές διατάξεις για τους μεγαλεμπόρους και ευνοϊκή μεταχείριση για όσους συμμετέχουν οικειοθελώς σε θεραπευτικά σχήματα ή προγράμματα υποκατάστασης.

Ειδικότερα, το νομοσχέδιο προβλέπει: 

-Καθολική αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών

-Μετατροπή της κατοχής μικροποσότητας προς ιδία χρήση σε πταίσμα.

-Τα «βαποράκια» θα διώκονται πλέον ως διακινητές ναρκωτικών σε βαθμό πλημμελήματος.

-Η ποινή των ισοβίων προβλέπεται μόνο στις πολύ σοβαρές υποθέσεις εμπορίας ναρκωτικών.

-Στη βαρύτητα του αδικήματος εμπορίας θα παίζει πλέον ρόλο η χρηματική αξία των ναρκωτικών και όχι η ποσότητα της ουσίας.

-Καταργείται επίσης η δυνατότητα των μεγαλοδιακινητών να επικαλούνται ως ελαφρυντικό την εξάρτησή τους από ουσίες.

-Αναστολή δίωξης για όσους υπάγονται σε προγράμματα θεραπείας ή υποκατάστασης.

Πέθανε ο Ι. Μανωλεδάκης

Έφυγε από τη ζωή, τα ξημερώματα της Κυριακής και σε ηλικία 74 χρονών, ο Ιωάννης Μανωλεδάκης, ομότιμος καθηγητής Ποινικού δικαίου και αντεπιστέλλον μέλος της  Ακαδημίας Αθηνών. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη στις 5μ.μ. στα κοιμητήρια Αναστάσεως στην Θέρμη.

Ο Ιωάννης Μανωλεδάκης γεννήθηκε το 1937 στη Θεσσαλονίκη. Διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1967) και Υφηγητής (1972). Καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στο Α.Π.Θ. (από το 1973). Επισκέπτης καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θράκης (1974-1977). Πρόεδρος του Τμήματος Νομικής Α.Π.Θ. για δύο θητείες (1982-1986). Κοσμήτορας της Σχολής Ν.Ο.Ε. του Α.Π.Θ. και μέλος της Συγκλήτου (1986-1988). Δικηγόρος Θεσσαλονίκης από το 1963 και Επίτιμος δικηγόρος από το 1995. Επιστημονικός διευθυντής του περιοδικού του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης «Αρμενόπουλος» (1974-1988). Ιδρυτής και διευθυντής του περιοδικού ποινικού δικαίου και θεμελιωδών ελευθεριών "Υπεράσπιση" (1991-2000) και συνεργάτης πολλών επιτροπών έκδοσης επιστημονικών περιοδικών. Έγραψε τριάντα βιβλία επιστημονικού περιεχομένου και πάνω από 200 μελέτες. Έχει διδάξει Ποινικό δίκαιο, Φιλοσοφία του δικαίου και Εισαγωγή στην Επιστήμη. Τιμήθηκε από το Δήμο Θεσσαλονίκης, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, τη Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κ.ά. Το 2003 εκλέχθηκε Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (πηγή: alterthess.gr).
Δήλωση Ευ. Βενιζέλου:
 "Ο Γιάννης Μανωλεδάκης ήταν ο υποδειγματικός και εμπνευσμένος δάσκαλος. Ο επίμονος και ευρηματικός ερευνητής. Ο ιδρυτής μιας ολόκληρης σχολής στο ποινικό δίκαιο και για μας, τους μαθητές, συναδέλφους και φίλους του, ο άνθρωπος που αποτελούσε το σημείο αναφοράς της ακαδημαϊκής κοινότητας. Ο συνεκτικός ιστός, ο εκφραστής του ηθικού κανόνα μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Η απώλεια για τη νομική επιστήμη, για την ακαδημαϊκή κοινότητα και τον τόπο είναι πάρα πολύ μεγάλη".

ΣτΕ: Συνταγματικό το Μνημόνιο

Σύμφωνα με τους 55 συμβούλους Επικρατείας, οι περικοπές στις αποδοχές, συντάξεις κ.λπ. που έγιναν με το Μνημόνιο είναι συμβατές με το Σύνταγμα, την ΕΣΔΑ και τις Διεθνείς Συμβάσεις κάτω από τις συγκεκριμένες συγκυρίες, που επικρατούν στην Ελλάδα και εν όψει της ανάγκης αποφυγής της χρεοκοπίας. Σε περίπτωση, δε, που υπάρχει νέο Μνημόνιο και θα επιβάλει νέες περικοπές αποδοχών, κ.λπ., τότε το ΣτΕ θα κρίνει εκ νέου με τις συνθήκες και συγκυρίες, που θα επικρατούν στο χρονικό εκείνο σημείο. Ειδικότερα, οι σύμβουλοι Επικρατείας έπειτα από πέντε διασκέψεις που έγιναν κεκλεισμένων των θυρών, με μεγάλη πλειοψηφία (υπήρξαν μειοψηφίες έξι έως δέκα δικαστών, σε επιμέρους ζητήματα που τέθηκαν), έκριναν ότι το μνημόνιο (Ν. 3845/2010) δεν χρειαζόταν να ψηφιστεί από τη Βουλή με την πλειοψηφία των 3/5, καθώς δεν αποτελεί διεθνή σύμβαση. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους δικαστές, το Μνημόνιο δεν αποτελεί διεθνή σύμβαση κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος, έτσι ώστε να χρειάζεται να ψηφιστεί από τη Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών. Ακόμη, η πλήρης Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου αποφάνθηκε ότι ούτε με το Μνημόνιο αναγνωρίζονται εξουσίες σε όργανα διεθνών οργανισμών, οι οποίες περιορίζουν καθ' οιονδήποτε τρόπο την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας, ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση διατηρεί την κατ' άρθρο 82 του Συντάγματος εξουσία της για τη χάραξη της γενικής πολιτικής της χώρας, αλλά και η ένταξη της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν περιορίζει την άσκηση της εθνικής της κυριαρχίας. Κατά τους συμβούλους Επικρατείας, συνάδουν με το Σύνταγμα και το Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όσο και με τις διεθνείς συμβάσεις τα περιοριστικά μέτρα που επιβάλλει το Μνημόνιο, όπως είναι οι περικοπές αποδοχών, συντάξεων, επιδομάτων, επιδόματος θερινών διακοπών, δώρων εορτών (Χριστουγέννων και Πάσχα) κ.λπ. Μάλιστα, σημείωσαν ότι λόγοι δημοσίου συμφέροντος δικαιολογούν αυτές τις περικοπές στις αποδοχές και συντάξεις, οι οποίες είναι μέσα σε βιώσιμα επίπεδα. Αναλυτικότερα, οι δικαστές αποφάνθηκαν ότι τα επίμαχα μέτρα, που επιβάλλει το Μνημόνιο, τα οποία αποτελούν τμήμα του ευρύτερου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής και προώθησης διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων της ελληνικής οικονομίας,δικαιολογούνται κατ' επίκληση σοβαρών λόγων δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι αποτελούν, ταυτοχρόνως, και σκοπούς κοινού ενδιαφέροντος των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμη, κατά τους συμβούλους Επικρατείας, με το Μνημόνιο ελήφθησαν μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής για την άμεση αντιμετώπιση της οξείας δημοσιονομικής κρίσης, η οποία είχε καταστήσει αδύνατη την εξυπηρέτηση των δανειακών αναγκών της χώρας, μέσω των διεθνών αγορών, με παράλληλα πιθανά ανοικτό το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας. Παράλληλα, κρίθηκε από τους δικαστές ότι οι διατάξεις του Μνημονίου δεν προσκρούουν -όπως υποστηρίζουν ο ΔΣΑ, η ΑΔΕΔΥ, κ.λπ.- σε μία πλειάδα άρθρων του Συντάγματος, όπως είναι το άρθρο 2 για την προστασία της ανθρώπινης αξίας, το άρθρο 4 που κατοχυρώνει την αρχή της ισότητας, το άρθρο 17 για την προστασία της ιδιοκτησίας, στην έννοια της οποίας περιλαμβάνεται και ο μισθός, το άρθρο 25 που αφορά την αρχή της αναλογικότητας και το άρθρο 28, που αναφέρει ότι οι διεθνείς συμβάσεις επικυρώνονται με την πλειοψηφία των 180 βουλευτών. Κατόπιν αυτών, όλες οι προσφυγές απορρίφθηκαν. Στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο έχουν προσφύγει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών (ΔΣΑ), η ΑΔΕΔΥ, η ΕΣΗΕΑ, οι συνταξιούχοι και οι άλλοι φορείς, έπειτα από πρωτοβουλία τού τότε προέδρου του ΔΣΑ, Δημήτρη Παξινού. Μάλιστα, οι δικαστές έκριναν, κατά πλειοψηφία, ότι ο ΔΣΑ έχει έννομο συμφέρον να προσφύγει στο ΣτΕ κατά του Μνημονίου. Η έκδοση της απόφασης της Ολομέλειας του ΣτΕ αναμένεται με το νέο δικαστικό έτος, δηλαδή μετά την 16η Σεπτεμβρίου 2011 (πηγή: tvxs.gr)

ΑΠ 816/2011 - Το Σκεπτικό της Απόφασης

Όπως ανέφερα σε προηγούμενο post, με την υπ' αριθμ. 816/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου, κρίθηκε ότι η σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου υπαλλήλου του ΟΤΕ καταρτίστηκε προσχηματικά και με πρόθεση καταστρατήγησης των διατάξεων του ν. 2112/1920 ως προς τον καθορισμό ορισμένης χρονικής διάρκειας, με συνέπεια να καθίσταται αυτή άκυρη ως προς το χρονικό αυτό περιορισμό της διάρκειάς της. Κατά συνέπεια η σύμβαση αυτή συνιστά κατ’ ορθό χαρακτηρισμό σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, που συνεχίζει να υφίσταται και μετά τη συμφωνημένη λήξη της. 

Ο συμβασιούχος του ΟΤΕ, είχε προσληφθεί κατά τη διετία 2002-2004, από τον ΟΤΕ, στον οποίο ισχύει γενικός κανονισμός προσωπικού που δεν επιτρέπει τη μετατροπή των συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου χρόνου. Η εν λόγω απόφαση του Αρείου Πάγου έκρινε ότι για τους συμβασιούχους του ΟΤΕ δεν εφαρμόζεται ο κανονισμός προσωπικού του ΟΤΕ, αλλά η εργατική νομοθεσία και ειδικά ο Ν. 2112/1920 και η ρήτρα 5 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 1999/70/ΕΚ.

Ακολουθεί το πλήρες σκεπτικό της απόφασης: 

"... Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 649, 699 και 672 του ΑΚ και 1 του Ν. 2112/1920, συνάγεται ότι:

α) Σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου είναι εκείνη στην οποία οι συμβαλλόμενοι δεν έχουν συμφωνήσει ρητώς ή σιωπηρώς ορισμένη διάρκεια για την παροχή της εργασίας, ούτε η χρονική αυτή διάρκεια συνάγεται από το είδος και το σκοπό της εργασίας. β) Σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου είναι εκείνη στην οποία ρητώς ή σιωπηρώς έχει συμφωνηθεί η λήξη της σε ορισμένο χρόνο ή η λήξη αυτή προκύπτει από το είδος και το σκοπό της εργασιακής συμβάσεως ή επιβάλλεται από διάταξη νόμου. Εξάλλου, ορίζεται: α) στο άρθρο 671 του ΑΚ ότι «η σύμβαση εργασίας που συνομολογηθηκε για ορισμένο χρόνο λογίζεται πως ανανεώθηκε για αόριστο χρόνο, αν μετά τη λήξη του χρόνου της ο εργαζόμενος εξακολουθεί την εργασία χωρίς να εναντιώνεται ο εργοδότης» και β) στο άρθρο 8 παρ. 3 του Ν. 2112/1920 ότι «οι διατάξεις του νόμου τούτου εφαρμόζονται ωσαύτως και επί συμβάσεων εργασίας με ορισμένη χρονική διάρκεια, εάν ο καθορισμός της διάρκειας ταύτης δεν δικαιολογείται εκ της φύσεως της συμβάσεως, αλλ’ ετέθη σκοπίμως προς καταστρατήγηση των περί υποχρεωτικής καταγγελίας της υπαλληλικής συμβάσεως διατάξεων του παρόντος νόμου».

Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται και στην περίπτωση κατά την οποία η σύμβαση καταρτίστηκε υποχρεωτικώς ως ορισμένης διάρκειας εκ του νόμου, όπως στην περίπτωση της διάταξης του άρθρου 2 παρ. 2 του αναμορφωμένου ΓΚΠ-ΟΤΕ, που τέθηκε σε ισχύ με την από 10.6.1999 Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (όρος 21 της εν λόγω Ε.Σ.Σ.Ε) και έχει ισχύ ουσιαστικού νόμου (άρθρ. 7 παρ. 1 Ν. 1876/1990), κατά την οποία ο Οργανισμός δύναται προς κάλυψη εκτάκτων και πρόσκαιρων αναγκών να προσλαμβάνει έκτακτο προσωπικό με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου κατά σύστημα, όρους, διαδικασία και προϋποθέσεις που καθορίζονται με απόφαση της Διοίκησης, αυτή δε η σύμβαση εργασίας απαγορεύεται να παραταθεί ή να ανανεωθεί ή να μετατραπεί σε σύμβαση αορίστου χρόνου. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, μεταξύ άλλων, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι αποδείχτηκαν τα ακόλουθα: «Ο ενάγων προσλήφθηκε από την εναγομένη στις 15.5.2002 ως εργάτης, με έγγραφη σύμβαση, η οποία χαρακτηρίστηκε ως σύμβαση ορισμένου χρόνου και η διάρκεια της έληγε στις 15.1.2003. Μετά την πάροδο του οκταμήνου και τη λήξη της διάρκειας της ως άνω σύμβασης, αυτή ανανεώθηκε από την εναγομένη, χωρίς να μεσολαβήσει καμία διακοπή, δύο φορές, αρχικά για ένα ακόμη οκτάμηνο, ήτοι μέχρι τις 14.9.2003, και στη συνέχεια για ένα εξάμηνο, ήτοι μέχρι τις 14.3.2004, οπότε η εναγομένη έπαυσε να δέχεται τις προσηκόντως προσφερόμενες υπηρεσίες του ενάγοντος. Παρά το γεγονός, όμως, ότι ο ενάγων προσλήφθηκε ως εργάτης, από την αρχή της πρόσληψής του εκτελούσε εξειδικευμένη εργασία στις τεχνικές υπηρεσίες της εναγομένης και συγκεκριμένα, απασχολήθηκε, καθ’ όλο το ανωτέρω χρονικό διάστημα, ως βοηθός τεχνίτη σε υποστηρικτικές εργασίες του βλαβοληπτικού κέντρου Αλεξάνδρας, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες της εναγομένης, η εργασία του δε αυτή ήταν όμοια με αυτήν την οποία εκτελούσαν οι μόνιμοι υπάλληλοι της εναγομένης. Συνεπώς, η σχέση εργασίας του ενάγοντος με την εναγομένη είχε από 15.5.2002 τα χαρακτηριστικά της συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, αφού η πρόσληψη και η απασχόληση αυτού δεν εξυπηρετούσε πρόσκαιρες και παροδικές ανάγκες της εναγομένης αλλά πάγιες, διαρκείς και μόνιμες ανάγκες των τεχνικών υπηρεσιών αυτής. Ως εκ τούτου ο χρονικός περιορισμός της από 15.5.2002 σύμβασης εξαρτημένης εργασίας, που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων, και την εν συνεχεία διαδοχικών συμβάσεων ανανεώσεως αυτής δεν δικαιολογείτο από λόγους αντικειμενικούς και συγκεκριμένα, από την εποχικότητα των έργων της εναγομένης και από τη φύση των υπηρεσιών που παρείχε σ’ αυτήν ο ενάγων ούτε από τη φύση των καλυπτομένων από την εργασία του αναγκών της εναγομένης αλλά ούτε και υπαγορεύτηκε από κάποιο άλλο ειδικό λόγο αναγόμενο στις συνθήκες λειτουργίας των υπηρεσιών της εναγομένης. Επομένως, η εν λόγω σύμβαση, όπως ανανεώθηκε στη συνέχεια, καταρτίστηκε προσχηματικά, με πρόθεση καταστρατήγησης των διατάξεων του Ν. 2112/1920 ως προς τον καθορισμό ορισμένης χρονικής διάρκειας, με συνέπεια να καθίσταται αυτή άκυρη ως προς το χρονικό αυτό περιορισμό της διάρκειας της και συνιστά, έτσι, κατ’ ορθό χαρακτηρισμό της, σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, που συνεχίζει να υφίσταται και μετά τη συμφωνημένη λήξη της στις 14.3.2004, κατ’ εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 8 παρ. 3 του Ν. 2112/1920 και της ρήτρας 5 παρ. 1 του Παραρτήματος της Οδηγίας 1999/70/ΕΚ, μη εφαρμοζομένων στην περίπτωση αυτή των περιορισμών που επιβάλλει ο Κανονισμός Προσωπικού της εναγομένης».

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο ορθά εφάρμοσε τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 648, 649, 669 671 και 672 του Α.Κ. και 1, 8 παρ. 3 του Ν. 2112/1920, το πραγματικό των οποίων περιέχεται στην ιστορική βάση της ένδικης αγωγής..."

Διεθνής Οργάνωση Εργασίας: Καθιέρωση Διεθνών Κανόνων για τους Οικιακούς Μισθωτούς

Εκπρόσωποι Κυβερνήσεων, εργαζομένων και εργοδοτών υιοθέτησαν, κατά την 100ή ετήσια Διάσκεψη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ), μία σειρά διεθνών ιστορικών μέτρων, τα οποία θα συμβάλλουν στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας δεκάδων εκατομμυρίων οικιακών μισθωτών παγκοσμίως. Οι εκπρόσωποι της Διάσκεψης ψήφισαν το Σύμφωνο για τους Οικιακούς Μισθωτούς καθώς και τη συνοδευτική αυτού "Σύσταση". Η ΔΟΕ είναι ο μόνος τριμερής οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών και καθένα από τα 183 Κράτη Μέλη εκπροσωπείται από δύο κυβερνητικούς αξιωματούχους, έναν εργοδότη και έναν μισθωτό, με ανεξάρτητο δικαίωμα ψήφου. Το Σύμφωνο που υιοθετήθηκε από τη ΔΟΕ έχει ισχύ διεθνούς συνθήκης και είναι δεσμευτικό ως προς τα Κράτη Μέλη που το υπέγραψαν, ενώ η συνοδευτική Σύσταση παρέχει λεπτομερείς οδηγίες σχετικά με τον τρόπο εφαρμογής των κανόνων του Συμφώνου. Σύμφωνα με τους νέους κανόνες της ΔΟΕ, οι οικιακοί μισθωτοί πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια βασικά εργασιακά δικαιώματα, όπως και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι: λογικά ωράρια εργασίας, εβδομαδιαία ανάπαυση (ρεπό) τουλάχιστον 24 συνεχών ωρών, ένα ελάχιστο όριο αμοιβών, ξεκάθαρη πληροφόρηση ως προς του όρους και τις συνθήκες εργασίας, καθώς και σεβασμό σε θεμελιώδεις αρχές και δικαιώματα στο χώρο εργασίας, που περιλαμβάνουν το δικαίωμα του «συνδικαλίζεσθαι» καθώς και το δικαίωμα συλλογικών διαπραγματεύσεων. Να σημειωθεί ότι το Σύμφωνο θα τεθεί σε ισχύ μόλις επικυρωθεί από δύο τουλάχιστον τουλάχιστον Κράτη Μέλη.